امان از دست این آدما: جنگ
۱۷ خرداد ۱۳۸۹ ساعت ۱۱:۱۱

دفتر یادداشت

چه کثیف!

این آدما
همدیگر رو میکشند!!!
یه سری ابزار کشتار میسازند، یه سری این ابزار رو تهیه می کنند تا عمر یه سری آدما رو باهاش تموم کنند!
من نفهمیدم که وقتی یه نفر به دنیا میاد، زندگی می کنه، فکر می کنه، احساس می کنه، خوشحال میشه، میخنده، گریه می کنه، غمگین میشه، محبت می کنه، محبت میبینه، چطور میشه که یه نفر دیگه یه فشار دادن یک دکمه یا کاری مشابهش، تعیین می کنه که این آدم دیگه نباید نفس بکشه؟
کاری با تقدیر و عجل ندارم. آدما چطور به خودشون جرأت میدهند تا چنین جسارتی رو به مخلوق به این خفنی بکنند؟
تازه دور هم جمع میشن و با هم گروهی کشتار می کنند. بهش میگن جنگ و کلی بهش افتخار می کنند. توی جنگ یه سری پول خرج می کنند تا آدمایی این وسط کشته بشند. جالب اینجاست که وقتی جنگ تموم میشه و به اصطلاح طرفی پیروز میشه، زمینه یه سری دشمنی و کینه و کشتار رو ایجاد می کنه!!!!!

 

 

---

این اراجیف یعنی چی؟ به نظر من هرکاری که با زحمت انجام شه یا احمقانه به نظر بیاد، یه جاش میلنگه! خدا به آدما عقل داده که واسه اینجور کارا، راه حل پیدا کنند یا به سطح علمی اش نرسیدند یا تسلیم یه سری گره کور ذهنی شدند.
یه مواقعی من اصلا از کار این آدما سر در نمیارم....

•  
•  
•  
•  
•  
•  
•  

امیرحسینم. اسمم رو دوست دارم، خودم رو دوست دارم. تهران زندگی می کنم. فارغ التحصیل مهندسی صنایع هستم. برنامه‌نویسی و طراحی وب می کنم. در واقع Web Developer محسوب میشم. برنامه نویسی و وقت گذرونی با وب تنها کاریه که خسته ام نمی کنه.
آدم خیلی سردی هستم، اینو دور و وری هام میگن. ولی به نظر خودم سرد نیستم در واقع گرمای خودم رو کم بروز می دم! آدما رو اغلب دوست دارم غیر از اون مواقعی که اونا من رو نادیده میگیرن!

این سایت رو بعد از کلی اینور اونور دوباره راه انداختم تا هرچی دوست دارم توش بنویسم، چه کسی بخونه چه نخونه.
خلاصه اینجا خونه منه،

به خونه امیرحسین خوش اومدی...